Секој ден си мислев дека за мене нема надеж
Секој тренинг, секој натпревар, секој ден , секој час ,секоја минута , секоја секунда ,секоја стотинка, секој миг,губев надеж... надеж за моја иднина,надеж за мојата среќа дури веќе ја изгубив и радоста бев во депресија ништо не можеше да ме расположи дури ни фудбалот ... фудбалот кој во секој миг ме усрекуваше...секогаш бев среќна кога имав топка во мојте раце,но тогаш ни топката не ме развесели... цело лето бев во "депресија" ме викаа да играм,, да глумам професионален фудбалер , да се глупираме ,да се смееме и др...тогаш реков ок ајде може ќе се расположам но не отидовме на терен и неможев ни гол да дадам да шутнам топка, неможев ни да се глупирам,ни да се смеам... имав маска на лицето која викаше дека сум среќна ,,но одвнатре бев уништена заради изгубената надеж,изгубената среќа..... тоа беше мојот распуст на кој ја криев мојата тага ... дојде 1септември се глупирав трчав низ цело школо и го видов него он тогаш се замрзна целиот свет тогаш го пчуствував тоа тоа чудесно магично чуство мислев дека дека е поголем од мене но не било така тој бил мој врсник но бил во другиот клас ...
по неколку дена се запознав со неговата сесра и неговиот брат ми се допаднаа ...со братму Не се дружам многу , но сесраму ми стана бфф и ако е помала од мене... потоа како судбината да сакаше да не спои јас играв финале за училиште и тој присуствуваше го гледаше натпреварот по неколку дена он играше за финале и јас го гледав ...понатака некој наставници беа отсутни неколку пати заедно имавме час по физичко мене ми беше срам да излезам пред него и да играм последниот пат кога имавме заедно час игравме заедно тогаш по повторно ми се наполни енерѓијата со надеж и среќа...Заврши школската година секој нов пост беше со љубов тогаш почнав да барам совет од тие што ги пишуваа цитатите сите ми казуваа едно исто но едно девојче ми даде надеж даа му се изјаснам тоа ќе го направам на неговиот роденден во август ќе дојдам до него,
Второ место